متن زير گزارش من است كه از طرح كميسيون فرهنگي مجلس هفتم درباره "استفاده مديريت شده از ماهوارههاي پخش مستقيم " روز شنبه 27 خرداد در روزنامه فناوران اطلاعات به چاپ رسيد. البته اين گزارش طولاني است و به همين دليل من تنها قسمت هاي مهم آن را مي نويسم.
يك فوريت طرح " استفاده مديريت شده از ماهورارههاي پخش مستقيم " به دليل انتقادهايي كه به آن روا بود، راي نياورد. اين طرح كه به تازگی از كميسيون فرهنگي مجلس شورای اسلامی هفتم ارايه شد، چند سالي است كه در كش وقوس بحثهاي مخالف و موافق مانده و به نظر ميرسد هنوز هم مورد اجماع نظر نمايندگان قرار نگرفته است.
نمايندگان منتقد اين طرح ميگويند: موضوع مديريت استفاده از ماهواره، موضوع سادهاي نيست كه بتوان با شتابزدگي درباره آن تصميم گيري كرد.
اين طرح درواقع با عنوان " طرح استفاده از ماهواره " در مجلس ششم مطرح شد و بر اساس آن سازمان صداوسيما ماموريت يافت تا طرحي را براي راهاندازي شبكههاي ماهوارهاي ارايه كند.
وظيفهاي كه به گفته برخي نمايندگان مجلس تا امروز با تعلل مديران صداوسيما به تاخير افتاده است.
با اين وجود نمايندگان موافق اين طرح اصرار دارند، كه اين موضوع هر چه سريعتر بايد به بررسي گذاشته شود. اگرچه، از اظهارات برخي نمايندگان چنين بر مي آيد، كه عنوان طرح با مفاد آن در تناقض است و زير ساختهاي آن هنوز فراهم نشده است.
يكي ديگر از انتقادهايي كه به طرح مذكور وارد آمده است، برداشتپذيري طرح ممنوعيت استفاده از برنامههايي است كه با قوانين و موازين فرهنگي _ اسلامي كشورمان در تضاد است. آنها ميگويند اين طرح امكان سانسور مبتني بر برداشتها و سليقههاي شخصي را براي سازمان صداوسيما فراهم ميكند و اين همان چيزي است كه ميتواند به تضييع حقوق شهروندان ختم شود. آنها معتقدند در صورت اعمال سليقهاي از اين قانون، مخاطبان ايراني دنيايي خواهند داشت به وسعت جمهوري اسلامي ايران.
البته در مقابل گقتههاي منتقدان، موافقان و طراحان اين طرح مي گويند: اين طرح رابطه صفر و يك قانون منع استفاده از ماهواره را به صورت طيفي مي كند. به عبارتي نه منع مطلق و نه آزادي مطلق. با اين حال كميسيون فرهنگي در نظر دارد، با استفاده از ماده 102 آيين نامه داخلي مجلس، بار ديگر طرح را خارج از نوبت به صحن مجلس بياورد. موضوع ديگري كه باعث مخالفت برخي از نمايندگان شده است، استفاده از نيروي انتظامي و نيروي مقاومت بسيج در اجراي قانون استفاده مديريت شده از ماهوارههاي پخش مستقيم است، كه به گفته اين افراد نميتوان كار فرهنگ و ظرايف آن را با برخورد قهري و خشونتآميز حل كرد. براي اين منظور بايد از كساني استفاده شود كه صلاحيت فرهنگي در برخورد با اين مسئله را دارند. به نظر مي رسد موضوع ديگري كه باعث مخالفت منتقدان شده است، باز گذاشتن دست مديران صداوسيما در انتخاب و گزينش برنامههاي ماهواره و احتمال تفسير و برداشتهاي شخصي از قانون است، كه اين موضوع به نحوي فيلترنيگ و سانسور در حوزه ماهواره را در پي خواهد داشت. اگرچه طبق آيين نامهها، صداوسيما موظف است كه برنامهها و طرحهاي خود را براي پخش برنامههاي ماهوارهاي اعلام كند، اما با گذشت دو سال از قانون برنامه چهارم توسعه كه صداوسيما را ملزم به مديريت و پخش برنامههاي ماهوارهاي از طريق شبكه كابلي يا كانالهاي مستقل كرده، اين سازمان هيچ برنامهاي را ارايه نداده است؛ كه بنا به اظهارات مسوولان صداوسيما عمده دليل اين كار مسايل مالي است. از طرفي نمايندگان ارايه كننده طرح ميگويند كه يكي از اهداف ما رقابت بين برنامههاي داخلي و خارجي است. چرا كه در حال حاضر بسياري از برنامههاي صداوسيما بيكيفيت و بياهميت است.
با اين حال مجلس يك فوريت اين طرح كه بر اساس پيشنهاد اعضاي كميسيون فرهنگي ارايه شده است را به تصويب نرساند. آنچه نمايندگان از ارايه اين طرح به عنوان هدف ياد ميكنند، ايجاد شرايط لازم براي دريافت برنامههاي صوتي و تصويري از طريق شبكههاي كابلي و ماهوارهاي است، كه با در نظر گرفتن ضوابط سازمان صداوسيما و همچنين با هدف صيانت از هويت فرهنگي اسلامي به انجام ميرسد.
